In de middeleeuwen waren de hygiënische omstandigheden meer dan ondermaats. Als kleren al gewassen werden, gebeurde dat hoogstens tweemaal per jaar.
Men was aangewezen op plaatsen waar van nature stromend water was, aan bronnen en de oevers van beken en rivieren.
Bronnen waren meestal eigendom van de plaatselijke adel en niet beschikbaar voor het gewone volk.

Blog historisch erfgoed lavoirs
Historisch erfgoed lavoirs Rabastens
Ruraal historisch erfgoed lavoir Milhars
Historisch ruraal erfgoed lavoir Itzac
Rurale architectuur lavoir Caylus
blog La Bouygue landelijk historisch erfgoed ruraal
Ruraal historisch erfgoed lavoir Nègrepelisse
Ruraal historisch erfgoed lavoir Labarthe-Bleys
Ruraal historisch erfgoed lavoir Lautrec
 
OMGEVING
REISINFO
BLOG | OVERZICHT
eBOOKS
TE DOEN
GÎTE LA BOUYGUE
SITE MAP
Copyright © 2019 by Roger Gesquiere | All Rights reserved
Labouygue on Facebook
LA BOUYGUE | HOME
TERUG  NAAR  BLOG  |  OVERZICHT
WANDELROUTES

Pas na de Franse revolutie begon men in te zien dat de vele ziekten en epidemieën meer waren dan een straf van god. In het begin van de 19e eeuw stierven in Frankrijk nog meer dan 600000 mensen aan cholera. De staat werd zich bewust van de noodzaak maatregelen te nemen om de openbare hygiëne te verbeteren.

Bronnen waren nu publiek bezit en overal in Frankrijk bouwden de lokale besturen publieke wasplaatsen, de lavoirs. Een grote bak om te wassen en een tweede om te spoelen.
Iedere Franse gemeente had ooit minstens één publieke wasplaats.

Vele schilders hebben op poëtische wijze het werk van de “lavandières” vereeuwigd. De harde werkelijkheid was minder romantisch.
Het wassen van het wasgoed was hard labeur, een uitsluitend vrouwelijke aangelegenheid. Dit kon de vrouw des huizes zijn, maar ook professionele wasvrouwen.

Vooraleer het werk kon beginnen, de rokken omhoog en de mouwen opgerold, waren ze meestal met de kruiwagen een flink eind op stap naar de wasplaats.
Het natte wasgoed werd met houtskool, daarna met zeep, ingewreven en op platte boordstenen schoon geslagen met een wasstamper, geboend en gewreven. Daarna werd gespoeld, uitgewrongen en gebleekt.

De lavoir was een oord van zwoegen en zweten, maar had ook een sociale functie. Het was de enige plaats waar vrouwen samenkwamen. Rond de lavoir werden de nieuwste roddels uitgewisseld, gezongen, vreugde en verdriet gedeeld, maar ook familievetes uitvochten.

Al hebben de lavoirs vandaag geen openbaar nut meer, ze behoren tot Frankrijks cultuurhistorisch erfgoed en worden zo goed mogelijk bewaard.
De lavoir kon uitsluitend gebouwd worden waar stromend water aanwezig was. Zo vind  je niet alleen publieke wasplaatsen midden een dorp, maar ook op godvergeten plaatsen bij een bron midden de bossen.

La Bouygue ligt in Fontblanque, een gehucht van Penne. De lavoir van Fontblanque werd in 2009 door de buurtbewoners gerestaureerd.

blog La Bouygue landelijk historisch erfgoed ruraal
 
Blog historisch erfgoed lavoirs
Historisch erfgoed lavoirs Rabastens
Gîtes La Bouygue omgevingGîtes La Bouygue omgeving
Gîte La Bouygue kindvriendelijke vakantiewoningGîte La Bouygue kindvriendelijke vakantiewoning
Blog La Bouygue middeleeuwse dorpen & steden natuur weetjesBlog La Bouygue middeleeuwse dorpen & steden natuur weetjes
wandelroutes rond La Bouyguewandelroutes rond La Bouygue
Ruraal historisch erfgoed lavoir Milhars
Historisch ruraal erfgoed lavoir Itzac
Rurale architectuur lavoir Caylus
blog La Bouygue landelijk historisch erfgoed zuid west Frankrijk
Blog historisch erfgoed lavoirs
Historisch erfgoed lavoirs Rabastens
 
Historisch ruraal erfgoed lavoir Itzac
OMGEVING
GÎTE LA BOUYGUE
WANDELROUTES
TERUG  NAAR  BLOG  |  OVERZICHT
Copyright © 2019 by Roger Gesquiere
All Rights reserved