La Bouygue middeleeuwse dorpjes rond Grésigne Tarn
Tarnais célèbres Henri de Toulouse-Lautrec
 
hondvriendelijke Gîte les Sangliers honden welkomhondvriendelijke Gîte les Sangliers honden welkom
Gîtes La Bouygue omgevingGîtes La Bouygue omgeving
Gîtes La Bouygue reisinformatieGîtes La Bouygue reisinformatie
Gîtes La Bouygue blogGîtes La Bouygue blog
Gîtes La Bouygue eBooksGîtes La Bouygue eBooks
Gîtes La Bouygue te doen agendaGîtes La Bouygue te doen agenda
Gîte La Bouygue kindvriendelijke vakantiewoningGîte La Bouygue kindvriendelijke vakantiewoning
Labouygue on Facebook
Gîtes La Bouygue Gîtes La Bouygue
Blog La Bouygue middeleeuwse dorpen & steden natuur weetjesBlog La Bouygue middeleeuwse dorpen & steden natuur weetjes

Henri-Marie-Raymond de Toulouse-Lautrec-Monfa

(1864-1901), wereldwijd bekend als “Toulouse-Lautrec” was een uitstekend tekenaar, schilder en illustrator. Zijn werk veranderde de esthetiek van de posterkunst en zijn lithografieën en affiches zijn nog steeds actueel.

Al is hij bekend als een van de belangrijkste figuren in het artistieke Parijse milieu van het einde van de 19e eeuw, zijn roots liggen in zuidwest Frankrijk.
Toulouse-Lautrec werd geboren in l’Hôtel du Bosc in Albi, een van de vele woningen van zijn adellijke familie. De adellijke titels van de Toulouse-Lautrec’s gaan terug tot de tijd van Karel de Grote. Zijn vader Alphonse-Charles, een excentrieke eigenzinnige edelman, huwde zijn nicht Adèle-Marquette Tapié de Céleyran. Haar stamboom dateert uit de 12e eeuw. Om verdeling van erfgoed tegen te gaan trouwde de Franse adel vaak binnen de familie. Na Henri kregen zijn ouders nog een zoon, die na een jaar stierf.

De kleine Henri groeide op onder de vleugels van zijn moeder op het landgoed “le Château du Bosc”, het familiale landgoed een 40 km buiten Albi. Alle voorwaarden om op te groeien tot een vermogende, mondaine Franse aristocraat waren aanwezig. De kleine Henri was een zeer levendig kind maar met een broos beendergestel. Vermoedelijk het gevolg van inteelt door de onderlinge huwelijken binnen zijn familie.

Zijn moeder, verlaten door zijn vader, vestigde zich met de achtjarige Henri in Parijs. Al vroeg viel de jongen op door zijn scherp waarnemingsvermogen en tekenaspiraties. Zijn schoolboeken stonden vol schetsen van paarden, ruiters en koetsen.

Omwille van zijn zwakke gezondheid werd hij al snel van school genomen en keert hij met zijn moeder terug naar le Château du Bosc waar hij verder thuis onderwijs kreeg. Rond zijn tiende glijdt hij uit in het salon van zijn geboortehuis en breekt zijn bovenbeen. De breuk heelt slechts moeizaam en hij breekt ook nog eens zijn ander been. Zijn lichaam ontwikkelde zich verder normaal, maar zijn benen groeiden niet meer mee.

Terwijl hij in het Château du Bosc lichamelijk herstelde tekende en schilderde hij als autodidact vooral tuinen en paarden. Zijn waarnemingsvermogen groeide uit tot een journalistieke scherpte.

Henri groeide uit tot een jongeman van ruim 1,50 meter maar met een disproportionele gestalte. Hij moest zich enigszins voorover gebogen en met een stok voortbewegen. Op veel aandacht van zijn ontgoochelde vader moest hij niet rekenen, wel op zijn financiële steun.

Zijn broos beendergestel belette hem niet over een uitzonderlijke geesteskracht, energie, schilder- en tekentalent te beschikken. Vanaf zijn zeventiende kreeg hij van zijn ouders uiteindelijk toestemming om het tekenen en schilderen serieus te gaan beoefenen. Hij kreeg eerst les van een huisvriend René Pinceteau en later van Léon Bonnat.

Op zijn twintigste vertrok Toulouse-Lautrec naar Parijs en huisde er in een studio in Montmartre. In het nachtleven van de lichtstad vond hij de vrijheid om te schilderen wat hem boeide: de bonte wereld van artiesten en hun publiek die pas openbloeit bij kunstlicht.

Hij experimenteerde met meerkleurige lithografie en hij bereikte zijn grote doorbraak met affiches voor de “Moulin Rouge”. Zijn werkdrift leek niet te temmen. Maar lichamelijk was hij niet sterk. Nauwelijks dertig jaar oud was hij door chronisch gebrek aan nachtrust, gepaard met alcoholmisbruik en daarbovenop syfilis, een wrak.
Alle pogingen van zijn moeder ten spijt bleef hij roofbouw plegen op zijn lichaam. Na een beroerte nam ze hem half verlamd mee naar het familieslot Malromé in de Gironde waar hij stierf.

Wil je het werk van Toulouse-Lautrec beter leren kennen, dan is het Museum in het volledig vernieuwde Palais de la Berbie een absolute must. Een indrukwekkend grote collectie schilderijen, lithografieën, affiches en tekeningen van de hoogbegaafde kunstenaar is er permanent te bewonderen.

Henri de Toulouse-Lautrec
Musée Toulouse-Lautrec Albi
Château du Bosc
Toulouse-Lautrec château du Bosc
Musée Toulouse-Lautrec Albi
Musée Toulouse-Lautrec Albi
Musée Toulouse-Lautrec Albi
Musée Toulouse-Lautrec Albi
Musée Toulouse-Lautrec Albi

Wil je de mens achter de kunstwerken beter begrijpen, dan moet je naar het

Château du Bosc

in Camjac (zie foto bovenaan). Ook in zijn Parijse periode bleef het kasteel waar hij opgroeide iedere zomer en kerst zijn veilige thuishaven.

Oorspronkelijk dateert het versterkte kasteel du Bosc uit de 12e eeuw. Het is steeds in het bezit van dezelfde adellijke familie Imbert du Bosc gebleven. Het is zeer merkwaardig dat zelfs na de Franse revolutie dit kasteel privébezit bleef.
Bij gebrek aan mannelijke opvolgers doofde het geslacht du Bosc uit bij twee zusters. Gabrielle, na haar huwelijk comtesse de Toulouse-Lautrec en Louise, madame Léonce Tapié de Celeyran.

De twee zussen huwden hun kinderen Alphonse en Adèle aan elkaar uit. Als enige erfgenaam zou het kasteel du Bosc, waar hij zo graag verbleef, normaal ooit aan Toulouse-Lautrec hebben toebehoord.

Wij hadden het voorrecht in het kasteel rondgeleid te worden door Nicole Bérangère Tapié de Celeyran du Bosc, een achternicht van Toulouse-Lautrec en eigenares van het kasteel. Al was ze de negentig voorbij, Nicole was nog buitengewoon goed bij de pinken. Ze vertelde met passie en liefde over haar familie en Toulouse-Lautrec in het bijzonder. Zo kregen we uit eerste hand anekdotes die een vollediger beeld schetsen van de artiest “nonkel Henri”.

De grootmoeder van Toulouse-Lautrec had de versterkte burcht al laten ombouwen tot een familiekasteel met grote ramen, zonder slotgracht of ophaalbrug. Zowel binnen als buiten is het kasteel grotendeels bewaard gebleven zoals de schilder het heeft gekend. Een uniek voorbeeld hoe de rijke landadel in de negentiende eeuw woonde.

Je krijgt er ook werken van Toulouse-Lautrec te zien die nooit ergens anders tentoongesteld zullen worden: de eerste humoristische “graffiti” tekeningen van de jonge Henri op de muren van de vroegere orangerie.

Nicole Tapié de Celeyran overleed op 16 augustus 2016, ze was ongehuwd en kinderloos. Het is een groot vraagteken wie haar werk verder zal zetten. Zijzelf bleef er steeds filosofisch bij: “adviendra ce que pourra”.
Het Château du Bosc zal nooit meer hetzelfde zijn.



Voor de foto's van de kunstwerken in dit artikel danken we Googleman.